Pauwen met kantjes en een krentebol.

Ik ben opgegroeid in een bruiloftsetablissement. Mijn ouders waren er de baas, mijn vader was de gastheer en mijn moeder was de kok. Samen met het personeel verzorgde zij de huwelijksfeesten van het halve dorpauwp. Dat betekende naast veel plezier ook dat mijn ouders veel en hard moesten werken. De zondag, een dag waarop er in het dorp waar ik ben opgegroeid echt niet werd getrouwd, was dan ook voor ons, het gezin.

Vaak werden deze zondagen gevuld met stukjes rijden langs de kleurrijke bollenvelden en een bezoekje aan het Panbos. Daar mochten wij de herten voeren met het oude brood dat was overgebleven van de afgelopen week. En ja, dat kon wel eens voor rare blikken zorgen bij de andere bezoekers als je bedenkt dat het bij een bruiloftstent vrij normaal is als er stapels krentenbollen en stokbroden overblijven. De hertjes smulden er in elk geval behoorlijk van.

De meest magische dieren in het bos waren de pauwen. Er waren er twee, een witte en een bont gekleurde. Soms hadden we geluk en toonde zij zich in vol ornaat. Zo kleurrijk, zelfs degene in het wit en zo groot. Betoverend om te zien.

Nu ik er eens over nadenk hadden de pauwen wel wat weg van de gasten die de rest van de week bij ons in de zaak voorbij kwamen. Bruiden in mooie kanten jurken, in alle kleuren, koetsen met of zonder witte paarden en dop de revers kleurrijke corsages. En soms op een hoed een echte pauwenveer.

Advertenties

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s